تاریخچه و کشف سونوگرافی

فناوری سونوگرافی پزشکی پیشرفت‌های مداومی داشته و در حال حاضر نقش حیاتی در تشخیص و درمان بیماران ایفا می‌کند. توسعه فناوری سونوگرافی ریشه در تاریخی جذاب دارد که بیش از ۲۲۵ سال قدمت دارد. این سفر شامل مشارکت افراد بی‌شماری در سراسر جهان، از جمله انسان‌ها و حیوانات، است.

بیایید تاریخچه سونوگرافی را بررسی کنیم و بفهمیم که چگونه امواج صوتی به یک ابزار تشخیصی ضروری در کلینیک‌ها و بیمارستان‌های سراسر جهان تبدیل شده‌اند.

آغازهای اولیه پژواک‌یابی و فراصوت

یک سوال رایج این است که چه کسی برای اولین بار سونوگرافی را اختراع کرد؟ زیست‌شناس ایتالیایی، لازارو اسپالانزانی، اغلب به عنوان پیشگام معاینه سونوگرافی شناخته می‌شود.

لازارو اسپالانزانی (۱۷۲۹-۱۷۹۹) فیزیولوژیست، استاد و کشیشی بود که آزمایش‌های متعددش تأثیر قابل توجهی بر مطالعه زیست‌شناسی در انسان‌ها و حیوانات گذاشت.

در سال ۱۷۹۴، اسپالانزانی خفاش‌ها را مورد مطالعه قرار داد و کشف کرد که آنها با استفاده از صدا به جای بینایی جهت‌یابی می‌کنند، فرآیندی که اکنون به عنوان پژواک‌یابی شناخته می‌شود. پژواک‌یابی شامل مکان‌یابی اشیاء با بازتاب امواج صوتی از آنها است، اصلی که زیربنای فناوری سونوگرافی پزشکی مدرن است.

آزمایش‌های اولیه فراصوت

در کتاب «زیست‌شناسی خفاش» نوشته جرالد نویویلر، او آزمایش‌های اسپالانزانی با جغدها را شرح می‌دهد که نمی‌توانستند در تاریکی بدون منبع نور پرواز کنند. با این حال، وقتی همین آزمایش با خفاش‌ها انجام شد، آنها با اطمینان در اطراف اتاق پرواز کردند و حتی در تاریکی کامل از موانع اجتناب کردند.

اسپالانزانی حتی آزمایش‌هایی انجام داد که در آن‌ها خفاش‌ها را با استفاده از «سوزن‌های داغ» کور می‌کرد، اما آن‌ها همچنان از موانع دوری می‌کردند. او این را به این دلیل کشف کرد که به انتهای سیم‌ها زنگوله‌هایی وصل شده بود. او همچنین دریافت که وقتی گوش‌های خفاش‌ها را با لوله‌های برنجی بسته مسدود می‌کند، آن‌ها توانایی خود را برای جهت‌یابی صحیح از دست می‌دهند و این امر او را به این نتیجه رساند که خفاش‌ها برای جهت‌یابی به صدا متکی هستند.

اگرچه اسپالانزانی متوجه نشد که صداهایی که خفاش‌ها تولید می‌کنند برای جهت‌یابی است و فراتر از شنوایی انسان است، اما به درستی استنباط کرد که خفاش‌ها از گوش‌های خود برای درک محیط اطراف خود استفاده می‌کنند.